HALLUX RIGIDUS

Wat is Hallux Rigidus?

Hallux Rigidus is een voetafwijking waarbij slijtage van de kraakbeenoppervlakken in de voet een verstijving van de teen veroorzaken.

Deze afwijking bevindt zich aan de grote teen ter hoogte van het voorvoetsbeen van de eerste teen en het eerste kootje van de grote teen. In dit gewricht treedt slijtage op. Het kraakbeenoppervlak versmalt en verdunt.  Om de druk op het kraakbeen te verminderen vormt zich een soort aangroei van been. De aangroei veroorzaakt een beperking van de beweeglijkheid van de voet en uiteindelijk verstijving.

Wat zijn de oorzaken?

Een ongeval kan de oorzaak zijn van het begin van kraakbeenslijtage en daardoor het proces van slijtage in gang zetten. Jicht is ook een mogelijk oorzaak, maar in de meeste gevallen is er echter geen aanwijsbare oorzaak. Het komt voornamelijk voor bij mannen tussen de 40 en 50 jaar. In uitzonderlijke gevallen kunnen aangeboren afwijkingen deze aandoening in de hand werken.

Wat zijn de klachten?

Door slijtage en de aangroei van ‘beenweefsel’ wordt het gewricht beperkt in de beweging. Het naar boven en beneden bewegen van de grote teen kan moeizaam gaan. Bij het afrollen van de voet (bij het lopen) geeft dit problemen omdat iedere stap geforceerd moet worden gezet. Hierdoor ontstaan pijnklachten die er weer voor zorgen dat men op de buitenkant van de voet gaat lopen.

Diagnose

De diagnose is meestal duidelijk bij het klinisch onderzoek. Een radiografie wordt genomen om de beenderige aangroei te bevestigen.

Behandeling

De behandeling bestaat in eerste instantie uit medicatie die de irritatie, veroorzaakt door de slijtage, vermindert. Aanpassing van het schoeisel geeft vaak beterschap. Het voorvormen van de schoenen en soepel leer zonder stiksels verminderen de druk op de voet. Hierdoor verminderen de pijnklachten. Het monteren van afwikkelingsrol onder de schoen kan ook een oplossing zijn. Deze maakt de vorm van de schoenzool ronder, waardoor het minder noodzakelijk is om de teen te buigen tijdens het zetten van stappen. De teen hoeft daarnaast door de verstijving van de zool minder gebogen te worden.

Operatie

Als bovenstaande behandeling geen resultaat bieden, is een operatie het overwegen waard. Tijdens de operatie zal de orthopedisch chirurg enerzijds de beenaangroei verwijderen en anderszijds proberen de voet zo los en soepel mogelijk te maken. Het is na de operatie echter heel belangrijk om zo snel mogelijk te bewegen om het gewricht soepel te houden.

Een tweede operatieve methode is de artodese waarbij de voet wordt vastgezet. De orthopedisch chirurg fixeert het gewricht in de functionele stand. Nadeel is dan dat men het gewricht niet meer vrij kan bewegen. Vaak is dit noodzakelijk wanneer de gewrichtsoppervlakken zodanig aangetast zijn dat na het losmaken van het gewricht de pijnklachten toch blijven bestaan. Ook dit vergt achteraf het dragen van speciale schoenen. In sommige gevallen kan het gewricht vervangen worden door een prothese. Hierbij verwijdert men de gewrichtsoppervlakken en plaatst men een kunstgewricht. Bij het plaatsen van deze prothese worden er echter veel problemen vermeld.